Być pielęgniarką ...

12 maja był Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki i Położnej i z tej okazji (a również z powodu prośby Madziakowej) postanowiłam napisać coś o mojej pracy w szpitalu. 

Pracuję w małym powiatowym szpitalu na najbardziej niewdzięcznym oddziale (myślę że w każdym szpitalu, ale u nas na pewno) czyli wewnętrznym. Jest to oddział (wydaje mi się) z największym przemiałem ludzi. Wiecznie brakuje u nas łóżek, ledwo ktoś wyjdzie do domu, a już mamy kolejne przyjęcia. Tylko 2 razy do roku (czyli na święta) oddział pustoszeje i pozostaje nam kilka - kilkanaście osób (na 40 możliwych miejsc). 

Teoretycznie oddział wewnętrzny powinien przyjmować tylko internistyczne "przypadki", ale prawda jest taka, że u nas leżą pacjenci chirurgiczni (np. krwawienia z przewodu pokarmowego), ginekologiczni, chorzy z zapaleniem płuc (ale tylko osoby starsze, bo młodsze trafiają na pulmonologię), osoby z biegunkami zakaźnymi (oczywiście po co osoby starsze leżące przenosić na zakaźny...). 

Praca jest ciężka. Mamy dużo osób leżących, wymagających całkowitej pomocy w jedzeniu, myciu, przebieraniu się... Kolonoskopie, gastroskopie, tomografie komputerowe są u nas na porządku dziennym. Tak samo jak toczenie krwi - dzień bez toczenia to dzień stracony... I to u nas robi się to hurtowo - dzisiaj np. w sumie 10 jednostek u 4 osób. 

Pracuję w trybie 12-godzinnym, który bardzo mi odpowiada, bo dzięki temu mam sporo wolnego w ciągu miesiąca. W zależności od ilości dyżurów jaki przypada na dany miesiąc pracuję 12-15 dni w miesiącu, w tym mam maksymalnie 5 nocek. Minusem jest fakt, że nie ma się wolnych świąt - póki co do przeżycia jak dla mnie, ale pracuję dopiero rok...

Dyżury są podobne do siebie. Mamy ustalony "harmonogram" wg którego pracujemy. Dzienny dyżur to: leki, pobieranie krwi i śniadanie, później zabiegi, odbieranie zleceń lekarskich, układanie leków na południe, obiad, podpisywanie zleceń i pisanie raportów pielęgniarskich, układanie leków na wieczór i kolacja. Oczywiście w między czasie mamy badania, przyjęcia, wypisy, toczenia krwi i inne. W pielęgnowaniu pacjentów pomaga nam sanitariuszka. Nocny dyżur to znowu leki, wieczorna wizyta lekarska, pielęgnacja pacjentów (w nocy nie ma sanitariuszki), wypisywanie badań na rano, pisanie papierów, przygotowywanie pacjentów do badań na następny dzień (głównie chodzi o kolonoskopie). Jeżeli dyżur jest spokojny to jestem w stanie położyć się na 3 godziny, a z tym to akurat bywa różnie... 

Oprócz swoich zajęć bardzo często "pilnujemy" lekarzy - przypominamy o ustalaniu różnych rzeczy, o wpisywaniu zleceń, jakieś poprawki we wspólnych dokumentach... Wydaje się, że to drobnostki , ale jak się tego uzbiera u kilku osób i trzeba gonić od dyżurki do dyżurki - to ma się tego dość. 

I tak mniej więcej wygląda moja praca. Dyżur dzienny to zwykle min. zrobione 6 tys. kroków (dzisiaj pobiłam chyba swój rekord - 10 tys.). Płaca jak za tak odpowiedzialny zawód jest dla mnie niska (wiem że w większych miastach zarabiają dużo więcej - prawie drugie tyle). Może kiedyś się to poprawi...

Nie wiem, czy był to dla Was interesujący post...

Jak macie jakieś pytania - piszcie.